ජීවිතේ අතපතගාලා තේරුම් ගන්න බෑ..

ජීවිතේ අතපතගාලා තේරුම් ගන්න බෑ..
කට්ටක් කන්නම වෙනවා.

මිනිස්සු ආසයි තනි වෙන්න...
තනි වෙලා ජීවිතේ ගැන හිතන්න..
කෝපි කෝප්පයක් වක් කරගෙන
මතක දිගේ අතීතෙට යන්න...
ඒ මතක වල හැපි හැපි ඇස් වලට කඳුළු පුරවා ගන්න...
ලස්සන තැන් මතක් කරලා හිනා වෙන්න..
බැරිම උනොත් ඉකි ගහලා අඩන්න...

ඒත් ...
දන්නවද ලෝකෙ ඉන්නවා තනි වෙච්ච මිනිස්සු ...
ගෙදරින් ඈත් වෙලා ආදරණීයන්ගෙන් ඈත් වෙලා පුන්චි වපසරියකට සීමා වෙච්ච මිනිස්සු...

ඇහැරෙනවා...
උයාගෙන කනවා..
නැත්නම් කඩෙන් කනවා..
ජොබ් එකට යනවා..
ආයෙ එනවා...
මහන්සියට නින්ද යනවා..
ආයෙ නැගිටිනවා..

එකම රවුමක වටේ දුවන මිනිස්සු ...
කොයි තරම් කෝල්ස් ආවත්...
කොයිතරම් මිනිස්සු ලග පාතක හිටියත්...
ඒ හිත් වලට දැනෙන තනිකම..
හරි මූසලයි...

හීල්ලෙන වාර ගාන...
කොට්ටෙ තෙත බරියම් වෙනකම් ඉකි ගහන්න...
ජීවිතේ මගෑරෙන තත්පරයක් ගානෙ සතුට ගැන හීන දකින්න..
ඒ හීන හැබෑ නොවන බව දැනෙනකොට නහය බ්ලොක් වෙනකම් ..
ඇස් රතු වෙනකම්..
කටහඩ වෙනස් වෙනකම් අඩන්න...
මෙලෝ රහක් නැති කෑම තුන් වේලටම කන්න..
නොකෑවත් කෑවා කියන්න..

දන්නවද අමාරුම දේ..
තමන්ගෙම අයට තමන් සතුටින් කියලා පෙන්නන්න...
සාමාන්‍ය විදිහට හැසිරෙන්න..

අර කතාවක් තියනවනෙ..
ගොඩක්ම හිනා වෙන්නෙ දුක හංගා ගත්ත මිනිස්සු කියලා..
බොරුවට හිනා වෙන එකත් ලේසි නෑ...

ඔය ඔක්කොම මැද්දෙ ජීවිතේට එන ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු හොයන එක..
කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක් කියලා වෙනසක් නෑ..
ජීවිතේ අතාරින්න හිතෙන වාර එමටයි...

පාළුවෙන් මිදෙන්න එක එක දේවල් වලට හිත ඇබ්බැහි කරන එක...
සමහර විට ජීවිතේ හරියාවි..
නැත්නම් අන්තෙටම කෙලවේවි...

උනොත් ඔය දෙකෙන් එකයි...
ඒත් මුකුත් නොදන්න මිනිස්සු ඒ වගේ ජීවිත වලට හිනා වෙනවා..
ඒ මිනිස්සු ජීවිත වල විදවන තරම ..
ඔය හිනා වෙන මිනිස්සු නොදන්නවා ඇතී..

ජීවිතේ හති වැටුනම...
ආයෙමත් පුංචි කාලෙට දුවන්න තිබ්බනම්..
හිතෙන වාර අනන්තයි ...
ඒත්...
මේ ලෝකෙ...
මේ තනිකම එක්ක...

ගොඩක් මිනිස්සු අසරණ වෙලා..
ඉස්සරහට යන්නත් බැ...
නොයත් බෑ..

ඔව්...
ඒ තමයි ජීවිතේ ...

අහින්සා පැහැසරණි
2019.06.27

Share